Polscy obywatele w ostatnich latach, po wstąpieniu naszego państwie do Unii Europejskiej, zaczęli w sporej mierze wybierać pracę zagranicą zamiast w Polsce. Uprzednio też niewątpliwie emigrowano zarobkowo, ale nie aż na tak dużą skalę jak dzieje się to w tej chwili.

Najpopularniejsze, wybierane przez Polaków kierunki wyjazdów w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku to przede wszystkim Niemcy, głównie na bliskość tego państwa. Do Niemiec wyjeżdżali przede wszystkim mężczyźni, którzy znajdowali zatrudnienie w przemyśle budowlanym (na budowach, przy remontach i tym podobnych zajęciach). Inne państwa, które wybierali Polacy jako miejsca docelowe emigracji zarobkowej to między innymi Francja, Niderlandy czy Włochy (dziś to Norwegia: podatek Norwegia). Do dwóch pierwszych z wymienionych państw wyjeżdżano przede wszystkim do pracy w branży rolne – byli tam potrzebni pracownicy do zbioru owoców i warzyw. Do Włoch z kolei wyjeżdżały przede wszystkim kobiety jako opiekunki do dzieci i osób starszych.

Teraz, po otwarciu rynków pracy w Unii Europejskiej, Polacy w większości przypadków wyjeżdżają do Ogromnej Brytanii i Irlandii. Jednak najpopularniejszym krajem emigracji zarobkowej, który nie powinno się do Unii Europejskiej, jest Norwegia (zobacz podatek dochodowy Norwegia). Polscy obywatele pracują tam głownie w budownictwie i w przemyśle rybnym, niemniej jednak polska firma w Norwegii i generalnie polska działalność gospodarcza w Norwegii też nie należy do rzadkości. Szczególnie uwzględniając, ze są tam bardziej przejrzyste niż w naszym państwie zasady podatkowe. Po wpisaniu w Google internetową hasła “Norwegia podatki” znajdziemy szczegółowe informacje na ten zagadnienie.

Zobacz tutaj: podatek Norwegia.